Category: Short Story


STARDO’O’M

Today Rima finds no difference between five-star hotels and way side street-food stalls, except the luxuriously extravagant treatment provided by star restaurants. But her perception was just the opposite two months back when a humorous (yet thought-provoking) story unveiled before her prejudice.

Having waited patiently for nearly an hour at the BIGhotel, Rima was still calm and content because she knew that she was going to devour that painstakingly cooked food, with her kith and kin. However, the freshly cooked chow will make sure her time well spent. Though her stomach began to make disturbing cries, she pacified it in regard of the going-to-be-served food.

“Why does it always take so long at these ‘life-sized’ restaurants?”

Rima’s brother Ronak asked in utter exhaustion.

“Dear, they cook food only after the order is given. At low-class eateries, they serve it instantly because it is all cooked beforehand. Don’t panic now. Dinner is going to be worth your time.”

Rima calmed him down.

“There! Finally it comes!”

Rima’s mom and dad exclaimed together.

“Thank god!”

Ronak loosened up.

Feasting on that delicious fare, listening to evergreen music on an aesthetically decorated table, in an impressively lit space was indeed a refreshing experience for Rima and family. Who cares to google ‘budget restaurants’? The higgledy-piggledy ones!

She was exceedingly pleased while paying the bill and returning home after dining from the royal BIGhotel.

Monday morning Rima’s telephone rang. It was Uma, her kindred spirit.

“Hey, good morning Rima”

“Very good morning, I was about to call you. Party is at 10.am, right?”

“No, there is a change and that’s why I called you so early. I had invited my cousin brother Narain to the party. I must have told you about him – the one who works at the BIGhotel. He can’t make it as early as 9.am since he had night-shift last night. The party is pushed back to 3.pm.”

“Oh! It is perfectly all right. I will get there”

“Thank god! Knowing your working hours i doubted that you will hesitate to come. Thank you so much Rima. This change in timing was unexpected. It is so funny at the BIGhotel. You know what they make these guys do?”

“What? BIGhotel is one of the most reputed restaurants here”

“Ha-ha! Very much! Narain was telling me they serve stale food. Yuck! And, though the food is ready to be served, the managers keep these guys waiting for almost an hour to misguide their customers (read : waiter boys are kept ‘waiting’  in restaurant kitchens by managers to fake cookery time) – poor ones, who think  this long-awaited food is just-made and intact. Ha-ha”

“Isn’t that funny, Rima? Hello! You there? Hello!

Advertisements

രണ്ടു  മാസത്തില്‍  ഒരിക്കലെങ്കിലും അമ്മ തന്നയച്ച മണി ഓർഡറോ, കത്തൊ അല്ലെങ്കില്‍  ഗ്രീടിംഗ് കാര്‍ഡോ  അയക്കാനായി കൃഷ്ണയ്ക്ക് കുട്ടികാലം മുതലേ പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസില്‍ പോകേണ്ടി  വന്നിട്ടുണ്ട്.  അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലുള്ള ശാരീരികവും മാനസികവുമായ എല്ലാ വളര്‍ച്ചയും കണ്ടറിഞ്ഞവരാണ്  പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസ് ഉദ്ധ്യോഘസ്ഥർ. നാല് പേരാണ് കുതിരവട്ടം പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസില്‍ ഉള്ളത് . ഇത് കൂടാതെ ഒരു പോസ്റ്റ്‌ മാനും . കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു സ്ത്രീ ഉദ്ധ്യോഘസ്ഥ മാത്രം. എല്ലാവരായും കൃഷ്ണ നല്ല അടുപ്പത്തിലാണ് . അവളെക്കാളും മുപ്പതു വയസ്സെങ്കിലും അധികമുള്ള അവരെ ഓരോരുത്തരെയും അവള്‍ അങ്ങേയറ്റം ബഹുമാനിച്ചു.

കൂട്ടുകാരികളുമൊത്ത് തമാശപറഞ്ഞ്‌ നടന്നു വന്നിരുന്ന കൃഷ്ണ ഒരുനാള്‍    സൈക്കിള്‍ പറപ്പിച്ചു വന്നു .
” അങ്കിള്‍ , എന്‍റെ പുതിയ  സൈക്കിളാ  . ഇന്നലെ രാത്രിയാ കൊണ്ടുവന്നത് . മുന്നില്‍ കൊട്ടയൊക്കെ ഉണ്ട് . എങ്ങനെയുണ്ട് ? “
” കൊള്ളാം ! അടിപൊളിയായിട്ടുണ്ട് . ഇനി കൃഷ്ണക്കുട്ടിയെ പിടിച്ചാല്‍ കിട്ടില്ലല്ലോ .കടയിലൊക്കെ വരാനിനി മോള്‍ക്ക്‌ എളുപ്പമായല്ലോ . എന്തായാലും നന്നായി !”
സൈക്കിള്‍ മാറി പെട്ടന്നൊരു ദിവസം അവള്‍ സ്കൂട്ടറില്‍ വന്നു. ദൂരെ നിന്ന് അവളുടെ ലക്കില്ലാത്ത വരവുകണ്ട് പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസിലെ എല്ലാവരും വാ പൊളിച്ചു ഹൃദയത്തില്‍ കൈവച്ച് പ്രാര്‍ത്തിച്ചു നിന്നു .
” ഇതെപ്പോഴാ മോളെ നീ വാങ്ങിയെ ? “
“ഹ ഹ ! ഇപ്പോള്‍ വാങ്ങിയതെയുള്ളു അങ്കിള്‍ . 10 – ആം  ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞാല്‍ വാങ്ങിത്തരാമെന്ന് അച്ഛന്‍ വാക്ക് തന്നിരുന്നു “
” അതുശെരി ! ഇനിയെന്താ വേണ്ടത് ? എല്ലാമായില്ലേ ? ഇപ്പോഴത്തെ കുട്ടികളുടെയൊക്കെ ഒരു ഭാഗ്യം ! “
പല ആവശ്യത്തിനായും കൃഷ്ണ പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസില്‍  കയറിയിറങ്ങി . അവിടെ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സില്‍ അവളിപ്പോഴും  ആ പഴയ കൃഷ്ണമോളായിരുന്നു . എത്ര വലുതായിട്ടും പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസില്‍ ചെന്നാല്‍ കൃഷ്ണയുടെ സ്വഭാവവും ശരീരഭാഷയും താനേ കുട്ടികളുടേതാവും . വാക്കാല്‍ പറയാത്ത ശുദ്ധമായ സ്നേഹം അവള്‍ അവിടുന്ന് പലതവണ തൊട്ടറിഞ്ഞിരുന്നു . എന്നാല്‍ ഇന്നതിനു ചെറിയൊരു മാറ്റമുണ്ടായി . ചെറുതെന്ന് താഴ്ത്തി പറയാനാവില്ല . കാരണം, അവള്‍ക്കത് ചെറുതല്ലായിരുന്നു  .
ഇന്നവള്‍ പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസില്‍ ചെന്നത് കാറിലായിരുന്നു .കയ്യില്‍ ഇത്തവണ അമ്മ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ കൊടുത്തയച്ച  ഒരു മണി ഓര്‍ഡര്‍ — ആലത്യൂര്‍ ഹനുമാന്‍ കോവിലിലേക്ക്  നെയ്യ് വിളക്കിനായി  30 രൂപ . എന്നും അവള്‍ അറിയാതെ ആസ്വദിച്ച ആ വാത്സല്യം ഇത്തവണ ഇല്ലായിരുന്നു എന്നതായിരുന്നു വ്യത്യാസം .കൌണ്ടറിൽ ഇരിക്കുന്ന രണ്ടു പേരും അവളുടെ സമപ്രായക്കാര്‍ .ഗൌരവത്തോടെ അവളെയൊന്നു നോക്കി കംപ്യൂട്ടറിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു .
” ഒരു മണി ഓര്‍ഡര്‍ അയക്കണം”
കൃഷ്ണ പറഞ്ഞു .
“ആ മേശപ്പുറത്തു ഫോം വച്ചിട്ടുണ്ട് . അത് ഫില്‍ ചെയ്തു അപ്പുറത്തെ കൌണ്ടറിൽ കൊടുത്താല്‍ മതി “
മണി ഓര്‍ഡര്‍ അയച്ച് ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവള്‍ പുറത്തേക്കു നടന്നു .
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ കൃഷ്ണ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു,
” പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസില്‍ പണ്ടുണ്ടായിരുന്ന അങ്കിള്‍ മാരൊക്കെ ഇപ്പൊ എവിടെയാ അമ്മെ ? ഒരാളൊഴിച്ച് ബാക്കി എല്ലാവരും എന്‍റെ പ്രായക്കാരാണല്ലോ ഇപ്പൊ “
“പിന്നെ ആളുകള്‍ മാറില്ലേ ? അവരൊക്കെ റിട്ടയറായി പോയിക്കാണും . എന്താ ? എന്ത് പറ്റി ? “
“ഒന്നുമില്ല !
‘ഇവിടെ “ടു” കഴിഞ്ഞു കോമ ഇടണ്ട മോളെ’ എന്ന് എന്നോട് പറയാനിനി അവിടെ ആരുമില്ല”.

Inside Versus Outside

“Not to know at large of things remote from us, obscure and subtle, but to know that which before us lies in daily life is the prime wisdom”

– John Milton

 

High music – Deafening orchestra – Sasha rejoiced in bliss.

Her elder sister Soya, mother Louisa and father Max also danced to the music with unbeatable enthusiasm. “What an ideal family!” –the crowd envied. Everyone shook hips relentlessly till the last beat of the drum, which marked the end of the party.

“Bye! Good night! See you all!”

Sasha exclaimed and got into the car.  She is in her early 20s. Her mom is a house wife-restless though, Max is a brand freak, short-tempered and perfectionist workaholic and Soya – a safe government employee. Driving is one of Max’s biggest passions. So it is he who always drives the car. Louisa occupies the front seat while Sasha and soya sit behind.

Soya, drained of energy, put her feet up. Max drove off after Louisa also got in. Deep silence crept into Sasha’s soul as the car beetle through the city. Max’s mobile phone started ringing incessantly. It was his high mental satisfaction to clarify every doubt of his clients. So he never rejects an incoming call. But had anyone taken the guts to question him for the slightest thing, they would have gotten their nose punched.  For the perfectionist he is, people who know him are well aware where to draw the line. Louisa symbolizes a true woman’s instinctive qualities of unconditional love, tolerance and compassion. Max’s egoistical impatience coupled with Louisa’s greatly spiritual mind is the reason this family continues to persist. Just like those beautiful lines from the John Ford drama film ‘How green was my valley’ – “My mother was very supportive of my father and all the family. If Dad was the head of the family, she was the heart” – though there is a contextual paradox here, away from the cine` world, to truth and reality. The gorgeous Soya in her mid 20s is known for her charming smile and down-to-earth behavior. She possesses most of the things normally coveted by girls. For any outsider, Sasha’s family exemplified harmonious compatibility.

Sasha went to bed dog-tired. So did the other three. But she didn’t forget to say an ‘effortless’ good-night to the rest – by heart.  When the clock ticked past 12, Sasha opened her eyes instinctively. She gazed at the ceiling fan. Beads of sweat popped on her forehead. Her lips and cheeks quivered meekly. Continue reading